A study on spatial expansion, transformation, and master planning in urban university campus

Creative Commons License

Yıldırım S. G.

International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR), cilt.12, sa.123, ss.2158-2172, 2025 (Hakemli Dergi)

Özet

Kent içi üniversite kampüsleri, tarihsel süreçte kentsel dokunun bir parçası olarak gelişmiş ve zamanla ekonomik, mekânsal ve sosyo-kültürel dinamiklerle güçlü etkileşimler kurmuştur. Günümüzde bu kampüslerin mekânsal genişleme ve dönüşüm süreçleri, artan öğrenci nüfusu, sınırlı arsa olanakları ve kentsel entegrasyon gereklilikleri nedeniyle stratejik bir planlama yaklaşımı gerektirmektedir. Bu çalışma, kent içi kampüslerin mekânsal organizasyonunu dört temel parametre—fiziksel altyapı, ulaşım, sosyal donatılar ve barınma—üzerinden ele almakta ve geleceğe dönük planlama ilkelerine katkı sunmayı amaçlamaktadır. Yöntem kapsamında, İstanbul’da yer alan bir üniversite kampüsü örnek vaka olarak değerlendirilmiş; mevcut durum, mekânsal analizler ve alan gözlemleri aracılığıyla incelenmiştir. Elde edilen bulgular, kampüsün mekânsal gelişiminde yeni düzenleme ve iyileştirme fırsatlarını ortaya koymaktadır. Özellikle mekânsal bütünlüğü artıracak tasarım kararları, yaya erişimini kolaylaştıracak düzenlemeler, sosyal donatıların çeşitlendirilmesi ve barınma olanaklarının kampüsle daha bütünleşik ele alınması, planlama açısından önemli katkı potansiyeli taşımaktadır. Sonuç olarak, kampüsün yalnızca akademik işlevlerle değil, aynı zamanda sosyal, kültürel ve kentsel boyutlarla da güçlendirilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Çalışma, kent içi üniversite kampüslerinde bütüncül ve esnek bir master plan yaklaşımının önemini öne çıkarmakta; üniversite, yerel yönetim ve toplum işbirliğinin kritik rolüne dikkat çekmektedir. Bu çerçevede araştırma, literatürde tartışılan kampüs-kent etkileşimine katkı sağlamakta ve gelecekte uygulanabilecek stratejik planlama yaklaşımları için yol gösterici nitelik taşımaktadır.

Urban university campuses have historically developed as integral components of the urban pattern, establishing strong interactions with economic, spatial, and socio-cultural dynamics over time. Today, the processes of spatial expansion and transformation in these campuses require a strategic planning approach due to increasing student populations, limited land availability, and the necessity of urban integration. This study examines the spatial organization of urban campuses through four key parameters—physical infrastructure, transportation, social amenities, and housing—and aims to contribute to future-oriented planning principles. Methodologically, a university campus located in Istanbul was analyzed as a case study, with assessments based on current conditions, spatial analyses, and field observations. The findings reveal opportunities for new interventions and improvements in the campus’s spatial development. In particular, design strategies that enhance spatial cohesion, interventions that facilitate pedestrian accessibility, diversification of social amenities, and integration of housing opportunities with the campus are identified as carrying significant potential for future planning. The results highlight the importance of strengthening the campus not only as an academic environment but also as a social, cultural, and urban entity. The study underscores the necessity of a holistic and flexible master plan approach for urban university campuses and emphasizes the critical role of collaboration between universities, local governments, and the broader community. In this regard, the research contributes to the ongoing discourse on campus–city interaction and offers guidance for strategic planning frameworks applicable to future practices.