Akademik Veri Yönetim Sistemi
INTERNATIONAL 10th USBILIM APPLIED SCIENCES CONGRESS, Dubai, Birleşik Arap Emirlikleri, 8 - 12 Kasım 2025, cilt.1, sa.1, ss.672-673, (Özet Bildiri)
Özet Avrupa sağlık sistemlerinin son yıllarda karşılaştığı en temel sorunlardan biri, derinleşen sağlık personeli krizidir. Nüfusun yaşlanması, kronik hastalıkların artışı ve pandemi sonrası hızlanan iş gücü kayıpları, sağlık politikalarının sürdürülebilirliğini doğrudan tehdit etmektedir. Bu çalışmada, Avrupa ülkelerinde sağlık personeli açığının boyutu incelenmiş ve farklı politika senaryolarının bu krizi nasıl yönetebileceği araştırılmıştır. Çalışmanın amacı, anket temelli yöntemlerden farklı olarak resmi veri setleri kullanılarak veri temelli ve simülasyona dayalı politika önerileri geliştirmektir. Araştırmada OECD Health Workforce Statistics (2010–2023), WHO European Health Workforce Report (2022) ve Eurostat Labour Force Data temel veri kaynakları olarak kullanılmıştır. Analize Almanya, Fransa, İtalya, İspanya, Polonya, Romanya, İsveç ve Hollanda dâhil edilmiştir. Yöntem olarak, sağlık çalışanları, hastalar ve politika yapıcıları aktör olarak tanımlayan Ajan Tabanlı Simülasyon (ABM) yöntemi tercih edilmiştir. Bu model aracılığıyla üç farklı politika senaryosu değerlendirilmiştir: iş gücü kapasitesinin artırılması, dijital sağlık uygulamalarının entegrasyonu ve göçmen sağlık çalışanlarının sisteme kazandırılması. Bulgular, sağlık personeli krizinin ülkeler arasında farklı dinamikler gösterdiğini ortaya koymuştur. Almanya’da mezun sayılarının %20 artırılması, 2030 yılına kadar mevcut açığın %40’ını kapatma potansiyeline sahipken, İtalya’da doktorların %55’inin 55 yaş üstü olması nedeniyle aynı politikanın etkisi yalnızca %25 düzeyinde kalmaktadır. İsveç ve Hollanda’da dijital sağlık uygulamalarının entegrasyonu sağlık çalışanı başına düşen iş yükünü %18–20 oranında azaltmış, Polonya’da ise tele-sağlık kullanımının kırsal bölgelerde bekleme sürelerini %30 kısaltabileceği görülmüştür. Göçmen sağlık çalışanlarının entegrasyonu, Almanya ve Fransa’da açığın %35’ini kısa vadede kapatabilmiş, ancak Polonya ve Romanya’da yüksek iş gücü göçü nedeniyle sürdürülebilir etki yaratamamıştır. Sonuç olarak, çalışma sağlık personeli krizinin tek boyutlu politikalarla çözülemeyeceğini, etkili bir strateji politikası ile iş gücü kapasitesinin artırılması, dijital sağlık yatırımlarının güçlendirilmesi ve göçmen sağlık çalışanlarının entegrasyonunun dengeli bir şekilde uygulanmasıyla mümkün olacağını ortaya koymuştur. Çalışma, resmi veri setleri ve ajan tabanlı simülasyon yönteminin kullanımıyla sağlık politikaları literatürüne metodolojik bir yenilik kazandırmayı sağlayacağı ve politika yapıcılar için uygulanabilir öneriler geliştireceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Sağlık Politikaları, Sağlık Personeli Krizi, Ajan Tabanlı Simülasyon, OECD Verileri, Sürdürülebilirlik 672 Abstract One of the most critical challenges confronting European healthcare systems in recent years has been the escalating health workforce crisis. The aging population, the rising burden of chronic diseases, and accelerated workforce losses in the aftermath of the pandemic have placed considerable pressure on the sustainability of health policies. The purpose of this study is to examine the scope of the workforce shortage in European countries and to assess the effectiveness of different policy scenarios in addressing this crisis. Unlike survey-based approaches, the study aims to provide data-driven and simulation-based policy recommendations by drawing on official datasets. The research utilized OECD Health Workforce Statistics (2010–2023), the WHO European Health Workforce Report (2022), and Eurostat Labour Force Data. The analysis included Germany, France, Italy, Spain, Poland, Romania, Sweden, and the Netherlands. The methodology applied was Agent-Based Modeling (ABM), which modeled healthcare workers, patients, and policymakers as distinct agents. Through this approach, three policy scenarios were simulated: expanding workforce capacity, integrating digital health applications, and incorporating migrant health workers into the system. The findings revealed significant variation across countries. In Germany, increasing graduate numbers by 20% could reduce the projected shortage by 40% by 2030, whereas in Italy, where 55% of physicians are over the age of 55, the same measure had only a 25% impact. In Sweden and the Netherlands, the integration of digital health services reduced workloads per healthcare professional by 18–20%, while in Poland, telehealth implementation could shorten waiting times in rural areas by up to 30%. The integration of migrant health workers closed 35% of the gap in Germany and France in the short term, but in Poland and Romania, the high outflow of health professionals undermined long-term sustainability. In conclusion, the study demonstrates that the workforce crisis cannot be resolved through single-dimensional policies. An effective response requires a balanced combination of expanding domestic workforce capacity, strengthening digital health investments, and selectively integrating migrant health professionals. By employing official datasets and Agent-Based Modeling, this study contributes a methodological innovation to the health policy literature and provides actionable recommendations for policymakers seeking sustainable workforce strategies. Keywords: Health Policy, Health Workforce Crisis, Agent-Based Simulation, OECD Data, Sustainability